บทความ โดย ฉันทลักษณ์ รักษาอยู่ ipinkpride@yahoo.com

He และ She หนังสือรวมเรื่องสั้นชายรักชายและหญิงรักหญิงที่สันติบาลห้ามขาย

งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติเมื่อ 26 มีนาคม – 7 เมษายน 2551 จบลงอย่างสวยงาม ไม่มีสำนักพิมพ์ไหน ถูกจับกุมกลางงาน จนต้องปิดร้านเลิกขาย เหมือนเช่นเกิดขึ้นในงานมหกรรมหนังสือแห่งชาติ ตอนเดือนตุลาคม 2550 กรณีสำนักพิมพ์ส่วนหนึ่งที่พิมพ์หนังสือนวนิยายแปลฝรั่ง (หรือที่รู้จักกัน ในชื่อหนังสือโรม้านซ์) มาเป็นเวลายาวนานนับสิบ ยี่สิบปี ถูกตำรวจมาขนหนังสือออกจากงาน ด้วยเหตุว่าหนังสือดังกล่าวลามกอนาจาร มีฉากร่วมเพศ และอาจสร้างเสริมให้เกิดจินตนาการ ทางเพศต่อไปได้

มาปีนี้ ไม่ได้มีเหตุการณ์เช่นนั้นแล้ว เนื่องจากสมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย ได้ขอความร่วมมือไปกับทางสันติบาล ไม่ต้องการให้ภาพลักษณ์ของงานเสียหาย

แต่ได้ใช้วิธีมาเดินๆ ดู แล้วก็เลือกหนังสือจากบูธของสำนักพิมพ์ต่างๆ ที่มีความสุ่มเสี่ยงว่าจะ “ลามก อนาจาร” ไป “แสกน” แทน ซึ่งทราบว่าได้ไปประมาณ 90 กว่าเล่ม รวมทั้งหนังสือเรื่องสั้น/นวนิยาย หญิงรักหญิง ชายรักชาย ของสำนักพิมพ์สะพานอีก 4 เล่ม (สรุปก็คือทุกเล่มนั่นแหละ โดนเอาไป “แสกน”หมด) คือเล่ม He 1 ถนนสายปรารถนา, She 1 ฉันไม่ใช่อะไรเลยนอกจากคนที่รักคุณ, She 2 ดอกไม้แย้มกลีบ, She 3 บางที...พรุ่งนี้อาจเปลี่ยนใจ เนื่องจากได้เขียนคำโปรย บนปกเอาไว้อย่าง ชัดเจนว่าเป็น “รวมเรื่องสั้นบอกเล่าเรื่องราวของ “ผู้หญิง” กับ “ผู้หญิง” และ “รวมเรื่องสั้นบอกเล่าเรื่อง ราวของ “ผู้ชาย” กับ “ผู้ชาย” ส่วนอีกเล่ม นวนิยายรักโรแมนติกที่ตราตรึงใจหญิงรักหญิงเรื่องปิง ฟ้าวิลันดา แม้ไม่ได้เขียนอะไรบอกเอาไว้บนปก นอกจากภาพดอกกุหลาบ ก็ถูกนำไปแสกนด้วยเช่นกัน

ที่เป็นเช่นนั้น อาจมีสาเหตุมาจากวิธีคิดที่เจือปนกับอคติ “เกย์-เลสเบี้ยน=พวกหมกหมุ่นในเรื่องเพศ” เช่นที่คนทั่วไปมักคิดว่าหนังเกี่ยวกับประเด็นเกย์-เลสเบี้ยน = หนังโป๊ ??? ดังนั้นเมื่อเป็นหนังสือเกย์-เลสเบี้ยนก็จะต้องมีอะไรที่โป๊ๆ และลามกอนาจารแน่นอน ถึงหน้าปกไม่ได้ดูล่อแหลม แต่อาจสอดไส้เรื่อง ลามกเอาไว้ เลยต้องเอาไปแสกนสักหน่อยตามประสาผู้มีอำนาจ

และในจำนวนหนังสือ 90 กว่าเล่ม นั้น ผลปรากฏว่า มีคำสั่งจากสันติบาล ห้ามวางจำหน่ายในงาน สัปดาห์หนังสือฯ 5 เล่ม (ข้อมูลจากผู้ประสานงานของสมาคมผู้จัดพิมพ์ฯ) โดย มีหนังสือของสำนักพิมพ์ สะพาน 3 เล่ม คือ He 1 ถนนสายปรารถนา, She 1 ฉันไม่ใช่อะไรเลยนอกจากคนที่รักคุณ (ซึ่งเคยวาง ขายในงานนี้มาแล้วหลายปี) และShe 3 บางที...พรุ่งนี้อาจเปลี่ยนใจ ส่วน She 2 ดอกไม้แย้มกลีบ ไม่ถูกสั่งห้าม (ทำไมก็ไม่รู้ หรือว่าฉากร่วมเพศในเล่มยังไม่ทำให้เกิดกำหนัด(ของใคร?) เช่นเดียวกับ ปิงฟ้าวิลันดา ส่วนอีก 2 เล่ม ไม่ทราบเป็นหนังสือของสำนักพิมพ์ไหน (ทางผู้ประสานงานของสมาคม ผู้จัดพิมพ์ฯ ขอปกปิดเป็นความลับ)

ส่วนสาเหตุที่สั่งห้ามวางจำหน่าย เกิดจากฉากในเรื่องมีความ “ลามกอนาจาร” โดยขอยกตัวอย่างจาก หนังสือรวมเรื่องสั้นหญิงรักหญิงเล่มล่าสุดของสำนักพิมพ์สะพานที่เพิ่งพิมพ์ออกมาวางจำหน่ายในงานนี้คือ She 3 บางที...พรุ่งนี้อาจเปลี่ยนใจ ถูกห้ามจำหน่าย เพราะบางฉาก ในหน้า 104 จากเรื่องสั้นชื่อ “ยี่สิบนาที” ของผู้เขียนที่ใช้นามปากกาว่า “ตะปูเกลียว” ที่เขียนว่า

“เรือนกายขาวเนียนอวบอิ่มที่บิดเกร็งคล้ายเกลียวเชือกที่สั่งสมความกระสันซาบซ่าน ฉันจิกปลายเล็บ ลงกับแผ่นหลังที่หนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามของเขา

ใบหน้าของชายหนุ่มคนรักมีรอยยิ้มขึ้นอย่างแสนจะภูมิใจที่เห็นฉันมีความรู้สึกต่อเขามากมายถึง เพียงนี้ เม็ดเหงื่อซึมผุดพรายตามริมฝีปากและลำคอสะโพกแข็งแรงที่ขยับเข้าออกอย่างหนักแน่น เนิบนาบลึกล้ำและรุนแรงหนักหน่วงขึ้นตามจังหวะที่เขาบรรเลง…

ตราบจนจังหวะสุดท้ายก็ทะลักทะลายออกมาเป็นทำนองจบที่รุนแรง ฉันรู้สึกได้ถึงความอุ่นจัด ที่แผ่เข้ามาในร่างกายฉัน…

“คุณ...จะคิดเหมือนผมมั้ยว่าเซ็กซ์ของเรานั้นมันเพอร์เฟคเหลือเกิน” เขากระซิบถามฉันเหมือนทุกครั้ง หลังร่วมหลับนอนเสียงหอบหายใจและลิ้นที่เปียกชุ่มของเขาแตะไล้ที่ริมหูของฉันอย่างออดอ้อน

ฉันกอดเขาไว้ลูบไล้ปลายผมเขาเล่นก่อนที่จะตอบไป
“เพอร์เฟคที่สุดค่ะ หลับซะเถอะนะคนดี”

เขายิ้มรับกับคำตอบก่อนที่จะซุกใบหน้าและหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าข้างๆ ตัวฉัน

ฉันมองเพดานที่ว่างเปล่าและนึกย้อนกลับไปตั้งแต่แรกเริ่มได้รู้จักกันจนกระทั่งวันนี้…

เขาทำงานอยู่ในบริษัทยานยนต์ยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในย่านสมุทรปราการ เราเจอกันในงานเลี้ยงระหว่าง บริษัท ท่ามกลางผู้คนมากมาย คล้ายว่าสายตาของเขาที่แอบมองฉันเป็นระยะๆ

ในตอนนั้นมันแสนหวานและน่ารักเป็นที่สุด เมื่อเขาเข้ามาขอเบอร์เพื่อจะทำความรู้จักกับฉันให้มากขึ้น ในตอนแรกแม้ฉันจะเล่นตัวทำเป็นสงวนท่าทีไว้ แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน เมื่อเขาขอเบอร์โทรฉันอีกครั้ง ฉันก็ไม่ปฏิเสธ...”

ซึ่งเดาว่า (ต้องเดาเพราะไม่ได้คุยกับทางสันติบาลโดยตรง เนื่องจากวันที่จะไปคุยนั้น ทราบจากผู้จัดงาน ว่าท่านทั้งหลายไม่ได้มาตรวจตราความลามกอนาจาร) มาจาก 4-5 บรรทัดที่ขีดเส้นใต้ไว้ เนื่องจาก ได้แสดงกิริยา อาการ ความรู้สึกในการมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งในเรื่องสั้นเรื่องนี้ ที่ประเด็นอยู่ตรง ภรรยาไม่เคยมีความสุขในการมีเพศสัมพันธ์กับสามีเลยสักครั้งตั้งแต่แต่งงานกันมา แต่กับผู้หญิงอีกคนที่ไม่รู้จัก แค่ได้ใกล้ชิดภายนอกเพียงชั่วเวลา 20 นาที บนรถไฟฟ้ากลับสามารถ ทำให้เธอไป “ถึง” ได้ เป็นต้น

และบทบรรยาย 4-5 บรรทัดนั้น ก็ไม่น่าจะขัดต่อสาระสำคัญของร่างพระราชบัญญัติว่าด้วย "ปราบปราม วัตถุยั่วยุพฤติกรรมอันตราย" ในส่วนของการขยายความหมาย ของ "การกระทำวิปริตทางเพศ" หมายถึง การกระทำหรือสื่อที่ส่งเสริมความสัมพันธ์ทางเพศ ดังต่อไปนี้

(1) ระหว่างผู้บุพการีกับผู้สืบสันดาน พี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน หรือพี่น้องร่วมแต่บิดาหรือมารดาเดียวกัน
(2) โดยใช้ความรุนแรง ถึงขนาดที่น่าจะเป็นอันตรายต่อชีวิตหรือร่างกาย
(3) โดยการบังคับขู่เข็ญหรือข่มขืน
(4) การร่วมประเวณีระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป และรวมถึงการร่วมประเวณีหมู่ด้วย
(5) ร่วมเพศกับสัตว์หรือชำเราศพ
(6) ในลักษณะอื่นใดตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

หรือหากเป็นห่วง เกรงว่าเยาวชนจะเกิดอารมณ์ทางเพศ (?) เมื่ออ่าน 4-5 บรรทัดนั้น หนังสือเล่มนี้ หรือของสำนักพิมพ์นี้ ก็ไม่เคยจัดทำในรูปเล่มตามความนิยมของวัยรุ่นแต่ประการใด

แต่ที่สำคัญนอกเหนือจากนี้ คือ ทางสันติบาลใช้มาตรฐานใด ในการ “ห้าม” ว่าจะให้หนังสือเล่มใด จำหน่ายหรือไม่ให้จำหน่าย (และเฉพาะในงานสัปดาห์หนังสือนี้ด้วย เพราะตอนนี้หนังสือเล่มดังกล่าว ก็วางจำหน่ายตามร้านหนังสือทั่วไป จึงควรจะมีพ.ร.บ. หนังสือที่จำหน่ายในงานระดับชาติอีก สักฉบับมั้ย? หากงานขายหนังสือที่ลงท้ายด้วยคำว่า “ชาติ” ทำให้ผู้จัดงานและสันติบาล ต้องเข้มงวดกับหนังสือไม่ให้มีฉากการมีเพศสัมพันธ์)

และหากจะสั่งห้ามเพราะมีฉาก “ร่วมเพศ” 4-5 บรรทัดดังกล่าวแล้ว ก็ควรที่จะมีกฎหมาย กติกา ที่เป็นลายลักษณ์อักษร มิใช่สั่งห้ามตามอำเภอใจ หรือตามมาตรฐานทางศีลธรรมของคน (ที่มีหน้าที่อ่าน) นั้นๆ (ใครก็ไม่รู้?)

และกฎหมาย กติกานั้นก็ควรเป็นการทำงานร่วมกันของภาคประชาชน นักเขียน สำนักพิมพ์ กับหน่วยงานของรัฐ ไม่เช่นนั้น ก็จะเกิดปัญหาช่องโหว่ทางกฎหมาย ที่ทำให้มีการหา เหตุเข้าจับกุมสำนักพิมพ์ต่างๆแบบไร้บรรทัดฐานได้เรื่อยไป

ความกังวลใจต่อปัญหาสื่อลามกในสังคมไทย เป็นปัญหาที่ควรได้รับการแก้ไข แต่ควรหามาตรการ ที่เหมาะสม มากกว่าการ “สั่งห้าม” นั่นรวมไปถึงการร่วมตีความ หรือให้ความหมายต่องานเขียนที่ “ลามกอนาจาร” กับงานวรรณกรรมที่มีฉาก “ร่วมเพศ” ในเรื่อง ว่ามีความแตกต่างกันเช่นไร และบริบทของเรื่องนั้นๆ คือออะไร และอยู่ตรงไหน?

เพราะหากมองแค่ฉาก “ร่วมเพศ” ที่อาจก่อให้เกิดความกำหนัดทางเพศ (ที่จะเป็นอันตรายต่อสังคม?) วรรณคดีของไทยหลายเรื่องก็ควรที่จะถูกสั่งห้ามเช่นกัน เช่นเรื่องลิลิตพระลอ ก็ขัดกับร่าง พระราชบัญญัติว่าด้วย "ปราบปรามวัตถุยั่วยุพฤติกรรมอันตราย" ข้อ (4) ที่ว่า การร่วมประเวณีระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป และรวมถึงการร่วมประเวณีหมู่ด้วย
เพราะวรรณคดีเรื่องนี้มีฉากบรรยายที่พระลอมีเพศสัมพันธ์กับพระเพื่อนและพระแพง

ยกตัวอย่างเช่น

๏ ส่วนสามกษัตริย์แก่นท้าว................กรโอบองค์โน้มน้าว
แนบเนื้อเรียงรมย์
๏ เชยชมชู้ปากป้อน.........................แสนอมฤตรสข้อน
สวาทเคล้าคลึงสมร
๏ กรเกี้ยวกรกอดเนื้อ......................เนื้อแนบเนื้อโอ่เนื้อ
อ่อนเนื้อเอาใจ
๏ พักตราใสใหม่หม้า........................หน้าแนบหน้าโอ่หน้า
หนุ่มเหน้าสรสม
๏ นมแนบนมนิ่มน้อง........................ท้องแนบท้องโอ่ท้อง
อ่อนท้องทรวงสมร
๏ สมเสน่ห์อรใหม่หมั้ว......................กลั้วรสกลั้วกลิ่นกลั้ว
เกลศกลั้วสงสาร
๏ บุษบาบานคลี่คล้อย.......................สร้อยและสร้อยซ้อนสร้อย
เสียดสร้อยสระศรี
๏ ภุมรีคลึงคู่เคล้า.............................กลางกมลยรรเย้า
ยั่วร้องขานกัน
๏ สรงสระสวรรค์ไป่เพี้ยง.................สระพระนุชเนื้อเกลี้ยง
อาบโอ้เอาใจ
๏ แสนสนุกในสระน้อง.......................ปลาชื่นชมเต้นต้อง
ดอกไม้บัวบาน
๏ ตระการฝั่งสระแก้ว........................หมดเผ้าผงผ่องแผ้ว
โคกฟ้าฤๅปุน
๏ บุญมีมาจึ่งได้...............................ชมเต้าทองน้องไท้
พี่เอ้ยวานชม หนึ่งรา

อย่างไรก็ตาม เรื่องเพศ ไม่ใช่แค่การมีเพศสัมพันธ์ และการมีเพศสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องลามกอนาจาร ที่น่ารังเกียจจนต้องใช้อำนาจมาสั่งห้ามขายหนังสือที่มีฉากดังกล่าว

และที่สำคัญ เรื่องเพศสัมพันธ์ มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์เท่านั้น การมาจับจ้องแต่เรื่องนี้ โดยละเลยบริบทด้านอื่นๆ ของมนุษย์ ไป จึงเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่งสำหรับหน่วยงานของรัฐไทย เช่นสันติบาล.

รักนะจุ๊บๆ