......................................................................................................................................................................

เรื่องของเรา

เรื่องของดาว

 

คุณเป็นคนหนึ่งหรือเปล่าที่อยากมีใครสักคนที่คอยดูแลคอยห่วงใย คอยปลอบใจเวลาไม่มีใคร ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่มี ความคิดเช่นนั้น ฉันพยายามไขว่ขว้าหาความรักและมันก็ไม่ยากเกิน...ฉันคว้ามันได้สำเร็จเค้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเป็น
คนดี และดีมากๆ ในความรู้สึกฉัน

ฉันเป็นพวกที่ไม่เปิดเผยดูภายนอกอาจเป็นเพียงผู้หญิงที่ค่อนข้างจะก้าวร้าวไปหน่อยก็เท่านั้น

เพราะฉันไม่กล้าไม่มีความกล้าพอที่จะบอกให้ครอบครัวคนรอบข้างหรือแม้แต่เพื่อนๆ รู้ว่าฉันเป็นพวก"รักร่วมเพศ"มัน
เป็นความรู้สึกผิด

ญาติฉันคนหนึ่งบอกว่าถ้าหากลูกหลานเป็นแบบนี้ก็ขอให้ไปไกลๆ อย่าได้มาคบหากันอีก ฉันรู้สึกเจ็บในใจลึกๆ แต่ก็ได้ แต่เงียบ ฉันเคยคิดว่าฉันเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนฉันเลยตัดสินใจคบเพื่อนหญิงคนนั้นที่ฉันได้กล่าวไว้ข้างต้น

เธอชื่อ"ฟ้า"ฟ้าเป็นคนที่ฉันเจอและพูดคุยผ่านอินเตอร์เนต ฉันรักฟ้า และดูเหมือนฟ้าก็รักฉันด้วย ตอนนั้นฉันยังอยู่ใน ช่วงวัยรุ่นคือรักโดยไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้นเพราะเรารู้จักกันผ่านเนต

แน่นอนการติดต่อก็คือการโทรศัพท์ฉันเสียค่าโทรฯ เดือนละเกือบหมื่นหลายๆ คนอาจมองว่าฉันโง่ที่ไปทุ่มเท ที่เคยเห็น แค่ในรูป ใช่ฉันยอมรับฉันโง่ๆ พอที่จะทิ้งทุกอย่างเพียงเพื่อคนที่พูดให้ฉันสบายใจ เงินจำนวนมากมายที่เสียไปกับค่าโทรฯ แน่นอนฉันมีปัญหากับทางบ้าน

ฉันเริ่มเป็นคนลักเล็กขโมยน้อยเพียงเพื่อเอาเงินโทรฯ ไปฟังเสียงหวานๆ ของฟ้า ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าฉันผิด การเรียน ก็ตกต่ำ อย่างที่ไม่เคยคาดคิดชีวิตฉันที่วาดฝันจะเอ็นทรานต่อมหาลัยที่ต้องการดับวูบไปทันทีฉันไม่มีสิทธิ์เลือก ทางบ้าน เริ่มไม่สนใจฉันและให้ฉันเลิกโทรไปหาฟ้าเค้าไม่ให้เงินฉันแต่ฉันก็ยังไม่ยอมจนกระทั่งวันหนึ่งฟ้าโทรฯ มาบอกฉันว่าฟ้า
มีแฟนใหม่แล้วเพราะเรา ไม่เคยเจอกันจริงๆ สักครั้งฉันไม่เคยไปปกก้องคุ้มครองฟ้าได้

ฉันกับฟ้าพูดคุยทางโทรกันเกือบปี ฉันคนเดียวที่เป็นฝ่ายโทรเสียค่าโทรฯ เหยียบๆ แสนและสิ่งที่ได้คืนมาคือความว่างเปล่า
ฉันเจ็บใจมากทางบ้านของฉันก็มองฉันเป็นเด็กเหลวไหลไม่ได้ความ

ไหนๆ ฉันก็เรียกอดีตกลับคืนมาไม่ได้แล้วฉันเลยหันมาคบกับเพื่อนห้องเดียวกัน เธอชื่อนุ่น นุ่นดีกับฉันทุกอย่างยอมฉัน
ทุกอย่างแบบไหนน่ะเหรอ ก็เป็นที่รองรับอารมณ์ของฉันเวลาฉันไม่พอใจหรือหงุดหงิดอะไรฉันก็จะทุบตีนุ่น เห็นนุ่นเป็น ของตายไม่เคยสนใจใยดีมีแต่ด่าว่า แต่นุ่นก็ยอมฉันทุกอย่างแต่จุดสิ้นสุดอย่างเดียวของผู้หญิงทุกคนก็คือการที่แฟน ของเราไปมีผู้หญิงคนอื่น ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ทำอย่างนั้นทำเหมือนนุ่นไม่มีหัวใจ...

ผู้หญิงคนใหม่ของฉันชื่อมิว

มิวอายุมากกว่าฉันหลายปีแต่ว่าเราคุยกันถูกคอเมื่อฉันได้ใกล้ชิดมิวมันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ส่วนนุ่น เวลาฉัน
ต้องการก็ไปหา เวลาไปก็ไม่เคยพูดดีๆ ไปถึงก็ทำสิ่งที่ต้องการแล้วก็กลับ คุณอาจจะคิดว่าฉันคงไปทะนุถนอมมิว
ไม่ใช่เลย กับมิวฉันก็ทำเหมือนกัน มันเหมือนกับว่าฉันฝังใจที่ฟ้าทำลายอนาคตฉัน ฉันจึงต้องทำลายอนาคตผู้หญิง
ทุกคนที่ฉันได้เกี่ยวข้องด้วย

มีอยู่ครั้งหนึ่งมิวเคยพูดกับฉันว่าเวลาที่เรามีอะไรกันเธอไม่เคยมีความสุขเลยเหมือนกับโดนข่มขืน ฉันอึ้งกับคำพูดนั้น แต่ก็ได้ตอบกลับ ไปด้วยถ้อยคำแรงๆ ว่าแล้วมาให้ฉันยุ่งทำไม เธอบอกว่าที่ทนได้ทุกอย่างก็เพราะรัก ฉันเริ่มเสียใจกับทุกๆ อย่างที่ได้ทำกับนุ่นและมิว ฉันเริ่มสำนึกและสำรวจตัวเอง ฉันตัดสินใจบอกเลิกนุ่นเพราะอะไรน่ะเหรอก็เพราะฉัน รักนุ่นมากน่ะสิ ฉันรู้ว่าเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อฉัน แต่เพื่ออนาคตที่ดีของเขา ฉันไม่อยากฉุดนุ่นเอาไว้ แต่เธอก็ยืนยันว่า
จะอยู่ข้างฉันตลอดไป มันเจ็บปวดมากนะที่รู้ทั้งรู้ว่ามีคนดีๆ มารักแต่เรารับ เขาไว้ไม่ได้ทุกอย่าง ก็เพื่ออนาคตของ เขาไม่อยากให้มาพังเหมือนที่เราเคยเป็น ตอนนี้นุ่นเองก็ได้เรียนอย่างที่ฝันไว้ติดคณะที่ยากมากๆ ด้วย

ฉันดีใจกับนุ่นมากแต่ก็ได้เพียงมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น ส่วนมิวตอนนี้เราคบกันมาได้ 3 ปีแล้ว ฉันหวังว่าทางบ้าน ของมิวจะรับฉัน อย่างที่ฉันเป็นได้ มิวบอกให้ฉันไปหาพ่อแม่ของเธอ ฉันก็ไปแล้วสิ่งที่ได้กลับมาน่ะเหรอก็ท่าทาง รังเกียจที่ครอบครัวเขาให้ฉันกลับมาไงล่ะ ฉันเสียใจอย่างที่สุด เริ่มหันมามองว่าสิ่งที่ฉันเป็นมันคือ สิ่งที่น่าขยะแขยง งั้นหรือ จากนั้นฉันก็บอกกับมิวว่าเราควรเลิกกันเพื่อทางบ้านของเราทั้งสอง พูดกันหลายครั้งจนถึงตอนนี้มิวก็ไม่ยอม ฉันเลยเริ่มจะห่างๆมิวไป ก็เพราะเหตุผลเดิมเพื่ออนาคตของมิวเอง ตอนนี้มิวทำงานที่มีหน้ามีตาพอสมควร
และเพื่อนร่วมงานของมิวเองก็เริ่มสงสัยเธอ ฉันไม่อยากเป็นตัวต้นเหตุทำลายอนาคตใครอีก

ฉันอยากมีชีวิตที่ปกติ แต่ฉันไม่สามารถทำใจจะรักผู้ชายได้ ใครจะหาว่าฉันเป็นยังไง ฉันก็ขอยอมรับแต่โดยดี
ฉันอาจดู ไม่ดีในสายตาใครๆ แต่ฉันรู้ดีว่าฉันเป็นยังไง ฉันไม่เสียใจกับสิ่งที่ฉันเป็นแต่ที่ฉันได้บอกเล่าความ รู้สึกนี้ให้กับทุกๆ คนได้อ่าน เพราะมันเป็นความทรมานในใจอย่างทีสุดที่โดนกล่าวหาว่าเป็นพวกผิดปกติ

ตอนนี้ฉันพยายามทำใจเพราะภาระทางครอบครัว เพื่อนฝูง ฐานะทางสังคมมันค้ำคออยู่เป็น เรื่องยากจริงๆ ที่ฉันจะ ต้องใส่หน้ากากปกปิดความจริงต่อสังคมและไม่รู้ว่าฉันต้องทรมานกับความรักที่คนทั่วไปมองว่าผิดปกติอย่างนี้ไปอีก
นานเท่าไหร่