เรื่องของเรา
เรื่องของวรรณ
สิบกว่าปีที่ค้นหาตัวเองมาตลอด ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ? มีชีวิตวันๆอยู่แต่กับงาน บ้างาน มองตัวเอง จนตอนนี้เลยเลขสามไปนิดๆ
จะมีใครเหมือนฉันบ้างนะ ชีวิตมีความฝัน อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ไม่จำเป็นต้องครอบครัวใหญ่
อยู่ ม.3 ก็มีหนุ่มตามจีบแล้วด้วยสถานะที่เป็นลูกคนโต ฉันเลยยังไม่คิดเรื่องนี้ อยากเรียนให้จบแล้วหางาน ทำช่วยพ่อแม่ เด็กต่างจังหวัดเรียนจบมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ ทำงาน เพื่อหวังช่วยครอบครัว เรื่องเรียนปริญญา
คิดทีหลัง
สิบแปดปีอยู่พร้อมหน้าตาครอบครัว อบอุ่นมีความสุข ครั้งแรกในชีวิต ที่ต้องเผชิญโลกเพียงลำพัง พักอยู่กับ เพื่อนผู้หญิง หลายคน สนุกสนาน มีความสุขกับการทำงาน
ฉันรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ ทำไมชอบมองผู้หญิง อยากใกล้ชิดผู้หญิง และฉันรู้ว่าตัวเอง ชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งน่ารักมาก ได้แค่แอบชอบ กลัวเค้ารู้ตัว ปีกว่าๆที่เป็นอย่างนั้น นั่งเขียนไดอารี่ ถึงเค้า ไม่กล้าเปิดเผยตัวเอง ในขณะเดียวกัน หนุ่มหล่อ วิศวกรก็ตามจีบฉัน สับสนวุ่นวายไปหมด
ฉันกลัวถ้าคบผู้ชายเกิดพลาดท่าขึ้นมาทำยังไงดี?
ฉันมีหนุ่มตามจีบเยอะ คนที่จีบตอนม.3 ก็ยังคงตามตื้อฉันอยู่ ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้เลยฉันแอบหลงใหลขนาดไหน สุดท้ายเค้าแต่งงาน ผิดหวังลึกๆ เก็บตัวสักพัก ช่วงเวลาเดียวกันหนุ่มที่ฉันปลื้ม พอมารู้ทีหลังมีครอบครัวแล้ว ฉันโชคดีที่ไม่เสียที มีหนุ่มเข้ามาอีก 2 คน ซึ่งฉันถือว่าเรื่องการวางตัวสำคัญมาก
ถ้าจะอยู่กันแบบครอบครัวถึงจะยอมให้เข้าใกล้ตัว ..
รุ่นพี่คนนั้น เป็น ทอม ทำงานร่วมกัน พี่เค้าชอบแซวฉัน ว่าหน้าตาเหมือนฝรั่ง แต่กิตติศัพท์น่ากลัว ได้ข่าวว่าผู้หญิง ทะเลาะกัน บ่อยครั้งเพราะ พี่เค้า
ฉันเจอครั้งแรก บอกตรงๆ ไม่ชอบเลย ตัวเล็ก อ้วน หน้าตา ถ้าไม่ได้ขาวนี่ดูไม่จืดเลย งานฉันต้องประสานกับพี่เค้า และพีเค้าก็พูดคุยกับฉันอย่างดีที่ติดต่องานกัน พักเที่ยงทุกวันทำงานโทรคุยวันละครึ่งชั่วโมง สนุกดี พี่เค้าคุยสนุก มีโอกาสร่วมงานกันบ่อยครั้ง ไปดูหนัง ทานข้าว หลายคนห้ามไม่ให้ฉันคบกับพี่เค้า เพราะกลัวว่าฉันจะเสียหาย .
ฉันพาเค้าไปรู้จักกับครอบครัว ที่ต่างจังหวัด พ่อ เจอแล้วชอบนิสัย อยากได้เป็นลูก 6 เดือนที่คบกัน ฉันรู้สึกดีกะเค้า และย้ายมาอยู่ด้วยกัน ฉันคิดเพียงว่าพี่เค้าคือเพื่อน ความใกล้ชิด ทำให้ฉันเปลี่ยนไป ฉัน รักพี่เค้า หึง หวงพี่เค้า ไม่อยากให้ใครอยู่ใกล้พี่เค้าเลย ความรู้สึกฉัน แย่มาก
พี่เค้าเป็นอย่างที่หลายคนกลัวและเคยพูดไว้ เจ้าชู้มาก มีผู้หญิงเข้ามาพัวพัน สิบกว่าคน
ที่อยู่กับฉัน 7 ปี ฉันทนไม่ได้ ขอแยกกันอยู่ ถึงสามครั้ง ก็ต้องมีเหตุให้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก
ฉันไม่ชอบผู้ชายเลย ทั้งที่มีคนบอกว่าฉันเหมือน ผู้ชาย .เพราะพ่อฉันเจ้าชู้ มีภรรยาหลายคน แม่คลอดฉันมา ไม่เคยเจอพ่อเลย ฉันกลัวจะเป็นแบบนั้น ลึกๆแล้วฉันเริ่มเกลียดผู้ชาย คิดว่าอยู่กับผู้หญิงแล้ว คงมีความสุข .
ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดที่ตาม ว่า ด่า พี่เค้าที่หนีฉันไปกับผู้หญิงอื่น เพราะฉันไม่มีใคร ฉับไม่คบเพื่อนมากกว่า สามคนเลย หลายคนคงสมน้ำหน้าฉัน ที่ห้ามแล้วไม่ฟัง ครอบครัวฉันรับไม่ได้ที่ฉันเป็นแบบนั้น สุดท้าย พี่เค้าทนฉัน ไม่ได้ ขอแยกกันอยู่ถาวร .
ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้ ฉันแทบบ้า พี่เค้าไม่แยแสฉันเลย เพื่อนๆฉันห่างไปนานมากตั้งแต่อยู่กับพี่เค้า สามปีฉันเหมือนตกนรก พี่เค้ามีคนอื่น แต่อยู่บ้านเดียวกับฉัน ..เค้าดูแลฉันทุกอย่าง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แยกห้องกันอยู่เท่านั้นเอง ฉันเข้าวัด ไปบวช ก็ยังลืมเค้าไม่ได้
เดือนที่ผ่านมา พี่เค้าบอกฉันชัดเจนว่า "เราต้องแยกกันอยู่ถาวรแล้วนะ พี่มีคนที่เค้าดูแลพี่แล้ว" ฉันร้องไห้ จะเป็นจะตายทำใจไม่ได้ พี่เค้าบอกว่าฉันต้องอยู่ได้ ด้วยตัวฉันเอง
และต้องมีคนที่รับนิสัยฉันได้ .ความจริงฉันก็มีคนเดินเข้ามาในชีวิตเหมือนกัน ฉันไม่กล้าเปิด เพราะ ฉันรักพี่เค้า กลัวคนอื่นไม่ดีกับฉันเหมือนพี่เค้า ถ้าไม่เจ้าชู้พี่เค้าถือว่า ดีมากคนหนึ่งในชีวิตฉัน .
ตอนนี้ฉันเริ่มมีคนคอยให้กำลังใจ แต่ฉันยังไงก็ลืมพี่เค้าไม่ได้ ทั้งที่พี่เค้าทำฉันเจ็บสารพัด ช่างเหอะ ความรัก คือการให้อภัย ฉันอยากให้พี่เค้ารับรู้ว่าที่ผ่านมาขอบคุณมากที่สอนให้ฉันรู้จักความอดทน ความเสียสละ ความเข้าใจ แยกจากกันแล้ว ฉันหวังว่าพี่เค้าคงมีความสุข ฉันก็เลือกที่จะคบผู้หญิงอีกต่อไป เพราะฉันรู้ตัวเอง แน่นอน ว่าไม่ชอบผู้ชาย ฉันอยากบอกว่าความรักไม่มีพรมแดน ไม่มีการตีราคา ไม่ต้องการการกดขี่ ไม่ต้องมีกฎเกณฑ์ ในสังคม เพราะความรักคือความพอใจของคนสองคน ความเข้าใจ และพร้อมที่จะดำเนินชีวิตไปด้วยกัน
สิบกว่าปีที่อยู่กับพี่เค้า ฉันเป็นฝ่ายเห็นแก่ตัว เอาแต่ใจตัวเอง พี่เค้าทำอะไรให้ก็ไม่รู้ว่ามีค่า ฉันเหมือนได้ความ
สะใจ ที่ฉันสามารถอยู่กับพี่เค้าได้ ไม่เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตพี่เค้า
วันนี้สิ่งที่ฉันคิดผิดถนัด อยากย้อนเวลากลับมาใหม่ เพื่อจะได้ ขอโทษพี่เค้า ฉันอยากดูแลพี่เค้าบ้าง เหมือนที่พี่เค้าดูแลฉันอย่างดี ฉันรู้ว่าพี่เค้าห่วงใยฉัน ไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนฉันยังห่วงใยพี่เค้าตลอดเวลา ฉันใจเย็นสักนิด มีเหตุผล เข้าใจความรู้สึกคนอื่น ชีวิตวันนี้คงไม่รู้สึกผิด
ถึงจะมีคนเข้ามาในชีวิตฉัน แต่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง ไม่รู้วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ฉันคงปรับปรุงตัวเอง และคงเปิดเผยตัวเองมากขึ้น ไม่เหมือนตอนที่อยู่กับพี่เค้า ปกปิดตัวเอง สี่ปีกว่าๆ เพื่อไม่อยากให้แม่เสียใจ
วันนี้ แม่รับรู้เกี่ยวกับตัวฉัน มากขึ้น แม่เสียใจมาก แต่ก็ รักฉันมากเช่นกัน แม่ชินกับฉันแล้วที่มีผู้หญิงอยู่ร่วมบ้าน ฉันมีความสุขกับชีวิตที่มีคนเข้าใจเป็นผู้หญิง และคงใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอด
"ฉันเลือกทางเดินของฉัน" ชีวิตคู่ไม่จำเป็นต้องเป็นชายกับหญิงเท่านั้น อยู่ที่ใจมากกว่าว่าจะเป็นแบบไหน ถ้าพี่เค้าได้อ่านอยากบอกว่า "ขอบคุณมากที่เคยมีสิ่งดีๆให้ฉัน " และขอให้ พี่เค้ามีความสุขชั่วนิรันดร์