เรื่องของเรา

เรื่องของวิน

 

เราอายุจะ 23 ปีแล้ว เป็นลูกสาวคนเดียว พ่อแม่ของเรารักกันดี รักเรามากไม่ตามใจเกินไปแต่ไม่บังคับ อะไรเกินเหตุ เรียกว่าเป็นครอบครัวที่มีความสุข

เรากำลังจะจบปริญญาตรี ด้านการท่องเที่ยวและการโรงแรม ดูชีวิตไม่น่ามีปัญหาอะไรแต่มันก็อุตส่าห์มีปัญหา คือเราไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงชอบผู้หญิง เป็นมาตั้งแต่ ม.1ได้ เราไม่เคยคิดว่าเราชอบแบบไหน คือส่วนใหญ่คน ที่เรารักจะเป็นเพื่อนๆ ของเราคือคบกันแบบเพื่อนแล้วก็สนิทกัน ดูแลใส่ใจกัน จนเราเองเริ่มเอะใจ ทำไมเราต้อง ดูแลใส่ใจเค้าเกินไป พอห่างกันไปย้ายโรงเรียน เราก็มีคนใหม่ และก็เป็นแบบเดิม

แต่เราจะรู้ตั้งแต่แรกว่า คนนี้เราชอบนะ เราจะเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนม เค้าก็จะคบเราอย่างสนิทสนม ไปไหน ด้วยกันตลอด แต่อย่างเพื่อนนะ

เราไม่ทำตัวเป็นทอม เราเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ นิสัยชอบสนุกสนาน บ้าบอ อาจดูห้าวๆบ้าง แต่ก็ไม่มากมาย พอสนิทกันไปคนอื่นเริ่มสงสัย เราก็ยอมรับกับเพื่อนๆของเรา ว่าเราชอบคนนี้นะ ตอนหลังเธอรู้ดูห่างกันไปบ้าง แต่ไม่มาก แต่เราก็พอรู้ตัว เราพยายามอธิบายให้เธอฟัง ว่าไม่มีอะไรหรอก เป็นเพื่อนกันอย่างเดิม แต่การกระทำของเรา เธอไม่แน่ใจว่าเราบริสุทธิ์ใจหรือเปล่า

พอหนักๆเข้า พอ 2 ปีกว่า โดนคนเค้าพูดเข้ามากๆ เธอก็ห่างเราไปอีก เราพาลน้อยใจ คือเราอยู่คนละห้องกัน เวลาจะเจอกันก็ไม่ได้มากมากอะไร ส่วนใหญ่จะเป็นตอนเช้า กับเย็นจะกลับบ้านด้วยกัน เธอจะเลี่ยงบอกต้อง
ไปธุระ กับเพื่อน บางทีก็หนีกลับก่อน จนทะเลาะกัน

ตอนจะจบ ม.6 พอจบก็ต่างคนต่างแยกกัน แต่ก็รู้ข่าวคราวของเธอตลอด เพราะเธอจะสนิทกับเพื่อนๆของเราทุกคน เหมือนอยู่ห้องเดียวกัน ตอนนั้นเราเหมือนกับคนที่เสียใจ หาทางออก กินเหล้า สูบบุหรี่ ไปตามเรื่อง ประมาณ 3-4 เดือน เราตั้งหลักกับตัวเองได้ เราไปเรียน มหาวิทยาลัยเอกชน เราอยู่กับสังคมใหม่

ก็พอจะลืมเรื่องเก่าๆไป แต่ก็มีคนใหม่เข้ามาอีกเป็นเพื่อนอยู่กลุ่มเดียวกัน ที่จะสนิทสนมกันมากกว่าคนอื่นๆ พอคบกันไปหลายเดือน เพื่อนๆในกลุ่มก็สงสัย มาถามเรา เราปฏิเสธว่าไม่มีอะไร เพราะเธอมีแฟนแล้วเป็นผู้ชาย ที่หน้าตาดูดีทีเดียวแหละ เธอมีปัญหาอะไรกับแฟนเธอก็มาปรึกษากับเราทุกอย่าง ตัวเธอเป็นลูกคนเดียวเหมือนเรา พ่อแม่แยกทางกัน ดูจะมีปัญหา เธออยู่กับแม่และยาย เธอจะเป็นคนมีนิสัยชอบอ้อน ช่างเอาใจ ขี้งอนเล็กน้อย แต่โอเคเรารักเธอมากเลยล่ะ เพราะเรารู้สึกว่าเราได้ปกป้อง คุ้มครอง ดูแลคนคนหนึ่ง ที่เห็นความสำคัญของเรา เราไม่รู้นะว่าเธอคบเราในลักษณะใด เพื่อนในกลุ่มคนอื่นก็รู้ว่าเราชอบเธอมาก และบอกกับเธอ เธอกลับเฉยๆ

พอวันหนึ่ง เราเมาเหล้านิดหน่อย และต้องกลับบ้านพร้อมกับเธอ เธอถามว่าเราชอบใคร เธอพยายามถามบ่อยมาก เราบอกชอบเธอแหละ เธอถามว่าจริงเหรอ เธอนึกว่าพูดเล่น บอกจะกลับไปคิดก่อนว่าพูดเล่นหรือจริง

พอวันต่อมาเราก็เริ่มทำตัวไม่ถูก กลัวเธอจะเป็นอย่างคนก่อนของเรา เราก็เลยไม่ค่อยหยอกล้อเล่นอะไรกับ เธอมากมาย จะเล่นกับเพื่อนคนอื่นๆแทน พอกลับบ้านพร้อมกัน เธอถามว่าเราเป็นอะไร ทำไมต้องทำตัวห่าง เธอน้อยใจ เราก็ต้องง้อเธอ บอกไม่มีอะไรหรอก เราไม่ได้เป็นอะไร เธอบอก เราเป็นเพื่อนที่เธอรักที่สุด

เราก็อึ้ง ก็โอเค ยอมรับสภาพมาสนิทสนมกับเหมือนเดิม เช้าต้องนัดไปเรียนพร้อมกัน เย็นเราก็ไปส่งเธอใกล้ๆ บ้านเธอ บางทีก็ต้องไปส่งเธอไปหาแฟนเธอ ที่ๆ แฟนเธอเรียน ไปรถ ปอ.นะ เราไม่มีรถส่วนตัว เราช่วยเหลือ เธอด้านการเรียน เพราะช่วงหลังแฟนเธอเริ่มนอกใจเธอ เราก็ต้องเป็นคนแก้ปัญหาให้ พาเธอไปหาแฟน เธอที่ไปกับหญิงอื่น ต้องไปนั่งดูเธอร้องไห้เสียใจ

เธอรักแฟนเธอมาก เพราะเธอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแฟนเธอ เธอยอมรับกับเรา เราไม่ได้ว่าอะไรเลย สิทธิ์ของเธอ เพราะเรารักเธอ ยังไงก็รับได้ เธอทำกับเราไว้เยอะ เราไว้ใจเธอ สงสารเธอ เธอมีปัญหาเรื่องเงิน เราก็ o.k ให้เธอ ขาดเหลืออะไรที่พอจะมี เราก็ให้ ค่าเสื้อสูท ค่าไปทัศนศึกษามันไม่หนักหนา ครั้งละ 1000 พอให้ได้

แต่ตอนหลังเธอมาหลอกเราว่าแม่เพื่อนไม่สบาย เป็นมะเร็ง ขอยืมงินไปก่อน สัก 2-3 วัน จะคืนให้ เธอขอ 50000 เราก็ให้มากขนาดนั้นไม่ได้ ให้ไปไม่ถึงสองหมื่น ปรากฏเธอไม่คืนเรา เราก็ไม่ว่านะ ทยอยคืนก็ได้ กี่ปีก็ได้ เราบอกเพราะเราไม่ได้บอกพ่อแม่ว่าให้เงินเธอไป เรากับเธอยังคบกันอยู่เหมือนเดิม

จนผ่านไป แม่เราจับได้ เลยให้เราบอกให้เธอคืนเงินเป็นงวดๆ ก็ได้ แม่เราไม่เคี่ยวเข็ญมาก แต่เธอกลับทำ เราหนักไปอีก เธอจะย้ายมหาลัยไป พอเรารู้เรื่อง ก็ปรึกษากันว่าทำไมต้องย้าย ก็เรื่องการเรียนเธอไม่มาสอบ
Final เลย เธอกลัวโดนรีไทร์ โอเค ย้าย เรายังติดต่อกันอยู่สม่ำเสมอ แต่เรื่องเงินเราพยายามไม่พูดถึง เธอบอก เธอจะทยอยจ่ายทุกเดือน ก็ไม่เคยจ่าย เรารู้ตอนหลังว่าเงินที่เธอเอาไปจากเราน่ะ เธอเอาไปเที่ยวกับแฟนเธอ ที่เชียงใหม่ 4-5 วัน ทั้งที่บอกเราว่าไปกับแม่ เรารู้เราไม่ว่า เราถามว่าทำไมต้องโกหก เธอสัญญากับเราว่า จะไม่โกหกอีก

ตอนที่เธอเลิกกับแฟนเธอ เธอโทรมาหาเรา ร้องไห้คร่ำครวญ พูดแต่จะตายอย่างเดียว เธอบอกเราว่า เราเป็น คนสำคัญที่เธอรัก รักแบบพี่ แบบเพื่อน ถ้าตายไปจะมาหาเราเป็นคนแรก เธอก็วางหูไป เราเแทบบ้าเลย ไม่รู้เธออยู่ที่ไหน ทำอะไรบ้าๆ หรือเปล่า

แต่วันหลังเราโทรมาหาเธอ เธออยู่ ยังไม่คิดอะไรสั้นๆ เราก็ค่อยสบายใจ แต่เป็นห่วงเธอมาก แต่เวลาจะเจอกัน มันไม่มี เธอเองก็ค่อยๆ ห่างเราไป เราเองพยายามติดต่อเธออีก เธอย้ายไปอยู่หอ ไม่อยู่ที่บ้านแล้ว

เราโดนแม่บีบให้เอาเงินคืนจากเธอให้ได้ มันกลายเป็นเหตุให้เธอไม่กล้าสู้หน้าเรา เราลำบากใจ ที่ต้องไปพูด กับเธอเรื่องเงิน เธอก็โยนเรื่องให้แม่เธอใช้หนี้แทน กว่าจะได้เงินคืน ก็ 3-4 ปี ได้ไม่ครบหรอก แต่ก็ดีกว่าไม่ได้เลย ขาดอีกเยอะ เรารู้สึกเสียใจที่ทำกับเธออย่างนั้น

พอเจอกันโดยบังเอิญที่ต่างๆ ก็คุยกันเผินๆ ไม่เหมือนคนที่เคยสนิทกัน จนป่านนี้เราก็ไม่เคยลืมเธอ ถึงจะ ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เรารักเธอมาก คิดถึงเธอมาก เราไม่อยากอยู่ในสภาพอย่างนี้ กระวนกระวาย เวลามีเพื่อนๆ อยู่นะ เราก็ไม่คิดอะไรมาก แต่พออยู่คนเดียว เราจะฟุ้งซ่าน คิดไปถึงเรื่องราวเก่าๆ เสียดายวันเวลา

พ่อแม่ก็ไม่รู้ว่าเราชอบผู้หญิงด้วยกัน เราไม่รู้ทำไมเราไม่รักผู้ชาย มีชอบบ้างแต่ก็ประเภทเกินตัว อย่างมีเบิร์ด มีแท่ง ยังเนี้ย ไม่เคยรักแบบจริงจัง แบบที่ยอมกับผู้หญิงหลายๆ คนที่ผ่านมา

เราไม่เคยมีแฟนจริงจัง แต่มีรักที่จริงจังมาก เพื่อนๆ ชอบว่า เราถูกหลอกง่าย ก็อาจจริงก็ได้ แต่เราก็รักมาก ไม่ว่าเธอจะเลวในสายตาคนอื่นยังไง